انگار یه واقعیتی در حال رخ دادن است.

توی این ترم تابستون با دو تا از دوست دخترهای سابق حرف زدم ، که،رعنا نامزد کرده و ماریا هم دیگه برای زندگی من مناسب نیست.

واقعیتی که ازش حرف زدم این نبود ، بلکه این حقیقتی است که بیشتر  لحظه ها جلوی چشامه، اون دختری است که در دانشگاه باهاش تویه یک کلاس میشینم. توی کلاس زبان فنی ، اون اسمش مستوره است.

خیلی دختر مؤدب و نجیبیه .یک دختر آروم و خوشگل و زیبا.با چهره ای متینانه که انگاری باطنش هم دقیقاً عین ظاهرشه.

نسبت به او احساس و علاقه پیدا کرده ام. می تونم از این علاقه و احساس به نام دوست داشتن دم بزنم .

ولی چه فایده ، نمی تونم...نمی تونم... نمی تونم که بهش پیشنهاد بدم و بهش ابراز علاقه کنم

.نمی تونم ،نمی دونم شاید می ترسم.از این که بهم بگه نه!

آخه می دونید شاید باور نکنید ولی می دونم که با خودتون میگید که اعتماد به نفس نداره .

ولی باید بگم چرا که دارم.ولی یه حقیقت و واقعیتی هست.

حقیقتش اینه که من یک بچه روستاییم ، ولی اون یه دختر شهرستانی.اون هم شهرستان مهاباد. من زشت نیستم ولی دخترمهابادی هایی که ماشاءا... زیبارویی و با کلاس بودن و غرورشون حد نداره. اونها یک چیز دیگه هستند .واقعاً که دخترهای مهابادی زیبان ! و فکر کنم که اون هرگز با منه روستایی یکی نمیشه!

و واقعیتش اینه که من قبلاً به وسیله ی یه دختر همکلاسی به نام فریبا که مثل خواهربرادریم، حرفمو بهش رسوندم.یعنی اینجوری :::که من به فریبا گفتم و فریبا هم به مستوره گفت که : یه پسر خیلی محترم و مؤدب از فامیلامون توی دانشگاه باهامون است که از تو خوشش اومده.اون حسین پور است اهل روستاست و باهات قصد ازدواج داره و.... .

خلاصه از فریبا خواستم همه واقعیت ها رو بهش بگه و تنها چیزی که ازش خواستم نگه این بود که ، اسم منو نیاره.

اون بهش گفت و مستوره هم به خاطر اینکه من روستایی هستم جواب منفی داده بود و گفته بود که چون روستایی هست ، نمی خوام باهاش باشم.

واینها چیزهایی هستند که منو از گفتن حرف دلم به مستوره منع می کنند.

فریبا هم شمارشو بهم نمیده که خودم بتونم کم کم باهاش رابطه ایجاد کنم. وکار من شده غصه خوردن و خشک ماندن و نگاه های عاشقانه دوختن به مستوره و بی ثمر ماندن و در نهایت تنهایی خودم .

واقعاً که تنهایی فقط برای خداست. خدایی که شریک ندارد و الله تنها یک خداست. خدایا کسی هست که اورا از تو می خواهم... خدایا !

این نکات را خودم پیدا کرده و نوشته ام . البته یه دفتر از اینها دارم که می خواهم به امید خدا یک کتاب منتشر کنم.

نکاتی را دارم که برای درج در سایت ، مناسب نیست. ولی امیدوارم همین نکات برای زندگی بهتر ، کافی باشد.

نظراتتان برایم گرانبهاست . ولی یادتان باشد این نکات بسیار مهم اند!

* همیشه سعی کن ، برای آشنایی اولین کلمه ای که می خواهی بر زبان بیاری ، سلام باشد.سلام .( این کلمه خاطره ساز است.)

* برای اینکه حسّت رو به بقیه بگی ، بدون اینکه حرفی بزنی؛ یک بار پلک بزن.

* باید همدیگر را بپذیریم ؛ نه بخاطر آدمی که بودیم ، بلکه به خاطر آدمی که هستیم .

* برای بدست آوردن کسی ، باید بفهمی که چی برای اون مهمّه و تو اون چیز رو برای خودت مهم کنی .

* وقتی مردم صدمه می بینند، تو دردسر می افتند و انتخاب های اشتباه می کنند.

اینجا یک صفحه ی شخصی است. پس لطفاً رازدار باشید 

از اول تا به امروز

اولین کسی که در زندگی من پا نهاد و به عنوان

اگر من زمین بودم تو برای من کدامیک میشدی؟

الف ) ماه

ب ) ستاره

ج ) خورشید

د ) هییچکدام  " گزینه های دیگر را بنویس"

   *جواب نظر سنجی *  

. 

. 

. 

داداشم از بیرون وارد اتاقم شد.

من و مامانم داشتیم با هم تلویزیون نگاه می کردیم.

داداشم گفت: مگه خبر ندارید؟؟ با تعجب گفتیم چی رو؟!!داداشم گفت : میگن (هیوا )پسر همسایه مون فوت کرده!!

اینو که شنیدم به کلی خشکم زد.چشام به ادازه دهانم باز شده بود.خیلی تعجب کردم.اولش فکر کردم شوخی می کنه. ولی انگار نه شوخی نبود...

منم که تازه احموم اومده بودم بیرون، با موهای خیسم توی هوای سرد رفتم به خونه شون ، تا ببینم واقعیت داره یانه؟

هنوز مونده بود که به خونه شون برسم ، صدای گریه رو می شنیدم.خیلی ناراحت شدم داشتم از ناراحتی و غم وفصه مثل برگ درخت می لریزم.

نمی تونستم راه برم.

آخه می دونین هیوا یک پسر جوونه که یک دختر بچه ی کوچکم داره با یه مادر پیر.باباشم که سال هاست به رحمت خدا پیوسته.

زن و بچه ی هیوا رو دیدم که بچه اش به اسم سحر به مادرش چسبیده بود داشت گریه می کرد.

زنشو نمی دونی چه جوری داد می زد و می گفت هیوا ... هیوا...

مادرش هم داشت گریه می کرد . پسرشو صدا می زد.

نمی تونستم باور کنم. یه خبر غیر منتظره بود.یک اتفاق باور نکردنی.

آخه می دونین هیوا یک پسر جوان بود.زندگی خوبی هم داشت.فکر می کردم جوونا نمی میرند و این فقط پیرها هستند و  اونایی که تصادف می کنند و اونایی که مریضن.

رفتم از یکی دو تا از آدمایی که اونجا بودند پرسیدم که چطور شده که هیوا مرده؟؟!!

دیدم که هیوا یک ماهه که رفته دنبال کار ساختمون سازی و اون روز در آخرای کار بتون ریزی بوده که سقف و دیوار همه رو سرشون افتاده.

یه پسر 22 ساله ی دیگه هم اونجا زیر آوار فوت کرده و اوستا که اونم کمرش شکسته .

و واقعیتش من از زندگی و مرگ بی خبر شده بودم. غافل از اینکه

خدا حق است و قبر حق است و قیامت حق است و قرآن حق است و اینا همان چیزایی هستند که همیشه در زندگی وجود دارند.

امیدوارم که خدا مرا ببخشد برای غفلتی که داشتم.

هیوا: روحت شاد و یادت گرامی